Michel van der Plas
Michel van der Plas

Michel van der Plas 

Willemien (1976)

Ik heb haar nog gezien,
hier in mijn hoofd staan foto's:
de ouwe Willemien,
in hoge zwarte auto's.

De ouwe koningin
van 't stille Nederlandje,
met haar kordate kin
en het verstarde handje:
dat wuifde wat het kon,
terwijl haar hoofd maar knikte
in een Oranjezon
waarachter 't lot beschikte:
in golven van hoezee, -
en zelfs de Socialen
juichten al zachtjes mee
in 's lands vergaderzalen.

Willemien, Willemien,
hoe zal ik jou beschrijven.
Willemien, Willemien,
jij zou er altijd blijven.
Jij had ons in de hand met onhandige gebaren,
al die haast vergeelde jaren
waarin wij de kinderen waren
van dat burgerlijke rare Nederland.

Ik heb haar nog gehoord,
uit Londen, waar ze waakte,
soms, met een kwaad hoog woord
waardoor de ether kraakte.
Wat deed het er nog toe
Hoe zij zich uit wou dossen,
met zij- en kantgedoe
en veel te grote vossen.

Zij was de enige man
die Churchill kon ontdekken
en Duitsland en Japan konden van haar verrekken.
En met die laarzen aan
kwam zij haar land weer binnen
het harde werk gedaan
en zei: 'opnieuw beginnen'.

Willemien, Willemien,
nu was je stukken grijzer,
Willemien, Willemien,
maar stiller ook en wijzer,
en met gezond verstand
ging je toen nog eens proberen
als een moeder te regeren,
niet te oud om nog te leren,
van dat nieuwe, arme,
tere Nederland.

Ik heb haar nog gezien.
Ik zie haar nog verschijnen.
De ouwe Willemien.
Ze zegt: ik ga verdwijnen.
Ze staat op het balkon,
zo'n rotbont om haar schouder
in de septemberzon,
kleiner en heel wat ouder.
Met iets van een soldaat
die wacht staat in zijn huisje,
gedrongen maar kordaat
balt zij haar kleine vuistje.
Ik houd mijn adem in,
en zij roept hoog en krachtig:
Leve de koningin,
en 'k denk: Godallemachtig.

Willemien, Willemien,
zoals jij gaat verdwijnen.
Willemien, Willemien,
een grote in het kleine.
Ik zal jou altijd zien,
zoals jij in donkere kleuren
waardig weggaat door die deuren:
met een stap van Nou niet treuren,
't is mijn tijd, het moet gebeuren. Willemien...

Meer Haagse gedichten van Michel van der Plas

.

Cultuur

Tijdperken

Wijken

Ga naar boven