Louis Hector Berlioz (1803-1869) was een Franse componist. Hij ontving in 1830 de Prix de Rome. Hij geldt als de grootste figuur van de muzikale romantiek in Frankrijk. Berlioz schreef opera's (o.a. Benvenuto Cellini, 1838), oratoria (La damnation de Faust, 1846), symfonische muziek en liederen.

-De Hector Berliozstraat werd in 1981 gesticht en loopt van de George Bizetstraat en de Jules Massenetstraat naar de Hector Berliozkade

Hector Berlioz
Hector Berlioz

Leven

Op 11 december 1803 werd Hector Berlioz geboren in Côte-Saint-André. Zijn vader was een voorzichtige plattelandsarts en zijn moeder van het hysterische en theatrale type. De kinderen waren dan ook alle vier min of meer erfelijk belast. De eerste muzieklessen op fluit krijgt hij van zijn vader, en naar zijn eigen zeggen beleefde hij zijn allereerste muzikale ontroering tijdens het horen van een meisjeskoor bij zijn eerste communie. Op zijn twaalfde schreef hij de eerste melodieën en ging hij fluit en zang studeren. 

In 1830 componeerde Berlioz de "Symphonie Fantastique", waarin hij zijn gevoelens voor de actrice Harriet Smithson vastlegde. Hij won met dit stuk de Prix de Rome. Twee jaar later bezocht Harriet een concert van Berlioz in Parijs en werd aan de componist voorgesteld. Ze trouwden later. 

Berlioz werd in 1837 door de staat uitgenodigd om een grootschalig requiem te schrijven. De uitvoering in de Invalides werd een groot succes. Omdat in het Dies Irae de aarde openscheurt onder het geweld van tien daverende pauken en twee grote trommen, was ook de rest van de bezetting van Berlioz' requiem gigantisch. Bij de première in de Dômes des Invalides in Parijs, in 1837, zaten er bijna vijftig blazers in de kerk en bestond alleen het koor al uit 220 mannen en vrouwen.

Geld

Voortdurend zat Berlioz in geldmoeilijkheden: zo componeerde hij "Harold en Italie" (een symfonie met altsolo op bestelling van Paganini) uit geldnood wegens het bankroet van Harrietts toneelgroep. Ook zijn "Requiem" bracht enige verlichting, en op een benefietconcert krijgt hij een grote som van de (steenrijke) Paganini toegestoken. Zijn volgend werk "Roméo et Juliette" was dan ook aan die Italiaanse duivelskunstenaar opgedragen. Intussen had hij al alles verloren bij het fiasco van zijn opera "Benvenuto Cellini"; ook zijn "Traité d'Instrumentation" ontstond uit geldnood. Bizet karakteriseerde Berlioz daarom als een "genie zonder talent".

Berlioz schreef vele artikelen over muziek in verschillende bladen (zijn slavenarbeid). Dat zorgde voor een vaste bron van inkomsten, maar zijn scherpe pen, leverde hem ook een hoop vijanden op. Van 1835 tot 1863 was hij vaste muziekcriticus van het Journal des débats, de meest invloedrijke krant van Frankrijk. Daarnaast schreef hij vooral voor de Revue et gazette musicale de Paris.

Verbitterd over het uitblijven van waardering in eigen land leed hij de laatste jaren van zijn leven een teruggetrokken bestaan. Zijn grootste geluk putte hij uit het hernieuwde contact met zijn jeugdliefde Estelle en met zijn zoon, die matroos geworden was. Toen deze in 1867 op Cuba stierf, was Berlioz gebroken en wachtte hij alleen nog maar op de dood.

De Hector Berliozkade in december 2014.
De Hector Berliozkade in december 2014.

De straat

De Hector Berliozstraat werd in 1981 in Nieuw Waldeck gesticht en loopt van de George Bizetstraat en de Jules Massenetstraat naar de Hector Berliozkade. De huizen werden in 1981 neer gezet.

Hector Berliozkade op de hoek met de Hector Berliozstraat.
Hector Berliozkade op de hoek met de Hector Berliozstraat.

 

.

Cultuur

Tijdperken

Wijken

Ga naar boven